Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Południe w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 sierpnia 2023 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska – Kasa

po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2023 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa F. R.

przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, odprawę pieniężną

zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz powoda F. R. kwoty:

1.354,70 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt cztery złote 70/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w listopadzie 2017 roku;

1.153,80 zł (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt trzy złote 80/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 lutego 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w grudniu 2017 roku;

888,17 zł (osiemset osiemdziesiąt osiem złotych 17/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 marca 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w styczniu 2018 roku;

1.196,58zł (jeden tysiąc sto dziewięćdziesiąt sześć złotych 58/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w lutym 2018 roku;

1.138.28zł (jeden tysiąc sto trzydzieści osiem złotych 28/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 maja 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w marcu 2018 roku;

1.066,01 zł (jeden tysiąc sześćdziesiąt sześć złotych 01/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 czerwca 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w kwietniu 2018 roku;

1.554,16 zł (jeden tysiąc pięćset pięćdziesiąt cztery złote 16/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 lipca 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w maju 2018 roku;

1.587,70 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem złotych 70/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w czerwcu 2018 roku;

726,65 zł (siedemset dwadzieścia sześć złotych 65/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 września 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w lipcu 2018 roku;

523,26 zł (pięćset dwadzieścia trzy złote 26/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 października 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w sierpniu 2018 roku;

1.740,51 zł (jeden tysiąc siedemset czterdzieści złotych 51/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 listopada 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe we wrześniu 2018 roku;

863,15 zł (osiemset sześćdziesiąt trzy złote 15/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w październiku 2018 roku;

955,05 zł (dziewięćset pięćdziesiąt pięć złotych 05/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w listopadzie 2018 roku;

880,01 zł (osiemset osiemdziesiąt złotych 01/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 lutego 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w grudniu 2018 roku;

1.153,58 zł (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt trzy złote 58/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 marca 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w styczniu 2019 roku;

1.295,17 zł (jeden tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 17/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 kwietnia 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w lutym 2019 roku;

1.340,51 zł (jeden tysiąc trzysta czterdzieści złotych 51/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 maja 2019 roku tytułem do dnia zapłaty wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w marcu 2019 roku;

911,30 zł (dziewięćset jedenaście złotych 30/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za godziny nadliczbowe w kwietniu 2019 roku;

oddala powództwo w pozostałym zakresie;

zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz powoda F. R. kwotę 972,00 zł (dziewięćset siedemdziesiąt dwa złote 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu;

nakazuje pobrać od pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie kwotę 4.344,44 zł (cztery tysiące trzysta czterdzieści cztery złote 44/100) na którą składają się kwoty: 1.017,00 zł (jeden tysiąc siedemnaście złotych 00/100) tytułem opłaty sądowej od pozwu z której poniesienia powód był zwolniony z mocy ustawy oraz 3.327,44 zł (trzy tysiące trzysta dwadzieścia siedem złotych 44/100) tytułem kosztów postępowania tymczasowo poniesionych i wypłaconych ze Skarbu Państwa;

nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5.679,16 zł (pięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt dziewięć złotych 16/100).

Sygn. akt VI P 450/19

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 6 listopada 2019 roku F. R. wniósł o zasądzenie od (...) Sp. z o.o. w Warszawie kwot: 21917,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na podstawie art. 151 k.p. dodatku do wynagrodzenia zasadniczego w postaci wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w wymiarze 581 godzin od listopada 2017 roku do maja 2019 roku oraz 4210,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z w art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników tytułem odprawy pienięznej w wysokości jednosiecznego wynagrodzenia.

(pozew – k. 1-9)

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu podała m.in., że powód nie wykonywał pracy w godzinach nadliczbowych, a także nie udowodnił swojego roszczenia oraz dni za które żąda wynagrodzenia.

(odpowiedź na pozew – k. 55-57v)

Ostatecznie powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 25.741,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi odpowiednio od kwot za dany miesiąc przyjmując, że wynagrodzenie miało być płacone do 10 dnia następnego miesiąca tytułem wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oraz 4496,84 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem odprawy pienieznej.

(pismo pełnomocnika powoda – k. 512-515)

Stanowiska stron pozostały niezmienne do zakończenia postępowania.

Sąd ustalił, co następuje:

Powód zatrudniony był w pozwanej spółce od 2 listopada 2017 roku do 6 maja 2019 roku na pełen etat na podstawie umowy o pracę na stanowisku Pracownika Biura (...). Wynagrodzenie powoda od 2 listopada 2017 roku do 1 lutego 2018 roku wynosiło 3205,45 zł, od 1 lutego 2018 roku 3923,65 zł, od 1 października 2018 roku 4210,18 zł, a od 1 grudnia 2018 roku do kwoty 4496,84 zł. Zgodnie z umową o pracę wynagrodzenie za pracę u pozwanej było płatne do ostatniego dnia miesiąca po miesiącu w którym wykonywano pracę. Wynagrodzenie powoda obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 5.679,16 zł.

Zgodnie z umową o pracę powód miał wykonywać pracę przez 8 godzin dziennie, 5 dni w tygodniu. Jednak przy przyjęciu pracodawca powiedział, że u niego normą jest praca od 8 do 17.

(umowy o pracę – k. 21-23; zeznania powoda F. R. – k. 352v-354)

Obowiązki powoda w ramach umowy o pracę obejmowały obsługę klientów w formie stacjonarnej w biurze pozwanego, co polegało na sporządzeniu dokumentacji szkodowej pojazdów, jak również w formie niestacjonarnej. Do obowiązków powoda należało odbieranie z domów klientów aut do naprawy oraz wydawanie klientom naprawionych aut z serwisu oraz aut zastępczych w różnych miejscach w Polsce. Były to tzw. usługi door to door (d2d) czyli odebranie pojazdu od klienta i podstawienie go po naprawie.

Odbywało się to w ramach zawartej przez pozwaną umowy o współpracę z serwisami. Wyglądało to tak, że często pracę zaczynali przed godziną 7 jadąc do klienta i odbierając samochód. Potem pracowali po godzinie 16. Zdarzały się sytuacje, że powód musiał wyjechać poza granice W. np. do W. i tam odbierać samochód. Czasem zdarzały się sytuacje, że ze względu na odległości jakie dzieliły miasta powód pracę wykonał do godziny 19.

(zeznania świadka K. R. (1) – k. 152v; zeznania świadka A. O. – k. 152v; zeznania świadka K. D. – k. 152v-153; zeznania świadka K. R. (2) – k. 227v- 228; zeznania świadka R. R. – k. 228-229; zeznania świadka A. F. – k. 326-329; zeznania świadka M. F. – k. 332-338; zeznania świadka M. K. – k. 341-347)

W biurze pozwanej spółki funkcjonował system rejestracji czasu pracy za pomocą kart, na których mechanicznie nabijana była godzina rozpoczęcia i zakończenia pracy. Powód podobnie jak inni pracownicy pozwanej zajmujący się obsługą usług door to door odbijał kartę na czytniku. Zawsze miał możliwość odbicia karty przy rozpoczęciu pracy tj. robił to każdego dnia. Co do zasady miał również taką możliwość kończąc pracę. Jednakże czasem zdarzały się sytuacje, że z powodu zamknięcia biura pozwanej po godzinie 19.00 i przebywania w tym czasie w trasie wykonując pracę nie miał możliwości odbicia karty z odnotowaniem zakończenia pracy. Istniała możliwość ręcznego wpisania godziny zakończenia pracy.

Na kartach pracy odnotowywane były przez pracodawcę w stosownej rubryce – ilość godzin nadliczbowych.

Pracodawca w zamian za wykonywanie pracy w godzinach nadliczbowych nie udzielał pracownikom czasu wolnego, za soboty pracownicy nie odbierali dni wolnych w tygodniu. W soboty pracowano od 8 do 13. Powód miał obowiązek polecony przez pracodawcę aby pracował w soboty co najmniej jedną sobotę w miesiącu. W rzeczywistości czas pracy powoda wynosił ponad 8 godzin dziennie – od poniedziałku do piątku.

Na kartach znajdowały się potwierdzenia odbicia karty również po godzinie 18.00 i nawet 19.00 np. w październiku 2017 roku. Tam gdzie powód danego dnia nie odbił karty przy zakończeniu pracy, pracodawca wpisał odręcznie godzinę 16.00.

Powód czasami po zakończeniu pracy nie wracał już do siedziby pozwanej tylko jechał do domu samochodem który obsługiwał. Wtedy nie miał fizycznej możliwości odbicia karty w czytniku zakończenia pracy.

(zeznania świadka K. R. (1) – k. 152v; zeznania świadka A. O. – k. 152v; zeznania świadka K. D. – k. 152v-153; zeznania świadka K. R. (2) – k. 227v- 228; zeznania świadka R. R. – k. 228-229; zeznania świadka A. F. – k. 326-329; zeznania świadka M. F. – k. 332-338; zeznania świadka M. K. – k. 341-347; karty ewidencji czasu pracy – k. 25-31, k. 100-117, k. 203-222)

Powód w spornym okresie pracował następującą ilość godzin nadliczbowych, za które powinien otrzymać wynagrodzenie za godziny nadliczbowe:

• w listopadzie 2017 roku – 28 godzin (1354,70 zł),

• w grudniu 2017 roku – 25,85 godziny (1153,80 zł),

• w styczniu 2018 roku – 31,03 godziny (888,17 zł),

• w lutym 2018 roku – 22,85 godziny (1301,40 zł),

• w marcu 2018 roku – 28,73 godziny (1138,28 zł),

• w kwietniu 2018 roku – 28,98 godziny (1066,01 zł),

• w maju 2018 roku – 34,17 godziny (1554,16 zł),

• w czerwcu 2018 roku – 31 godzin (1587,70 zł),

• w lipcu 2018 roku – 21,73 godziny (726,65 zł),

• w sierpniu 2018 roku – 15,65 godziny (523,26 zł),

• we wrześniu 2018 roku – 31,97 godziny (1740,51 zł)

• w październiku 2018 roku – 25,15 godziny (863,15 zł),

• w listopadzie 2018 roku – 24,20 godziny (955,05 zł),

• w grudniu 2018 roku – 19,83 godziny (880,01 zł),

• w styczniu 2019 roku – 30,10 godziny (1153,58 zł),

• w lutym 2019 roku – 23,25 godziny (1295,17 zł),

• w marcu 2019 roku – 25,92 godziny (1340,51 zł),

• w kwietniu 2019 roku – 15,52 godziny (911,30 zł).

W maju 2019 roku powód nie przepracował ani jednej godziny nadliczbowej.

Łącznie należne powodowi wynagrodzenie za godziny nadliczbowe za okres od listopada 2017 roku do maja 2019 roku wynosiło 20.433,39 zł. Wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych nie zostało wypłacone przez stronę pozwaną ani w całości, ani w części. Powód w ramach wynagrodzenia za pracę otrzymywał tylko wynagrodzenie za pracę określone w umowie o pracę.

(opinia uzupełniająca biegłego T. W. – k. 430-462; karty ewidencji czasu pracy – k. 25-31, k. 100-117, k. 203-222)

W dniu 6 maja 2019 roku powód udał się do pracy, gdzie pracownik pozwanego R. R. poinformował go, że otrzymał polecenie od Z. S., że składane jest powodowi wypowiedzenie. W piśmie z wypowiedzeniem nie wskazano powodowi przyczyny wypowiedzenia. Podano, że okres wypowiedzenia upływał 30 czerwca 2019 roku.

Na miejsce powoda nie został zatrudniony żaden nowy pracownik. Na spotkaniu na którym przekazano powodowi dokument wypowiedzenia nie powiedziano powodowi dlaczego jest zwalniany, a wskazano, że jest to decyzja Z. S..

(świadectwo pracy – k. 17; wypowiedzenie umowy o prace – a.o. powoda)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz aktach osobowych sprawy, w tym kart ewidencji czasu pracy przedłożonych przez stronę pozwaną. Sąd oparł się również na zeznaniach świadków: K. R. (1), A. O., K. D., K. R. (2), R. R., A. F., M. F. oraz M. K. dając im wiarę. Zeznaniom świadka R. R. Sąd nie dał wiary w zakresie w jakim twierdził, że powód jak i inni pracownicy mieli możliwość odbioru godzin nadliczbowych w tygodniu za przepracowane godziny nadliczbowe. Pozostali świadkowie stwierdzili, że powód jak i inni pracownicy obsługi klienta nie mieli możliwości obierania wypracowanych godzin nadliczbowych.

Zeznaniom powoda F. R. Sąd nie dał wiary, że po godzinie 18 powód nie miał możliwości odbicia godziny zakończenia pracy. Z przedłożonych w toku postępowania kart pracy wynika, że mechanicznie kilkanaście razy naniesiono godzinę zakończenia pracy po 18.00, a nawet 19.00. Więc skoro tylko przy nieobecności w pracy wpisywano godzinę ręcznie to godzina nabita mechanicznie po 18.00 oznaczała, że istniała możliwość włożenia karty do czytnika, wbrew temu co twierdził powód. Ponadto Sąd nie dał mu wiary w zakresie, że na podstawie wyliczeń wyszło mu 600 godzin. Z opinii biegłego za zakresu rachunkowości T. W. wynika, że w zależności od wariantu przepracował 463,93 godziny (wariant II) lub 355,83 godziny (wariant I). Strona powodowa nie kwestionowała zasadności obliczeń biegłego w zakresie wariantu II tejże opinii. Skoro więc nie było to kwestionowane to Sąd wskazuje, że jest różnica między wyliczeniem określonym przez powoda (600 do 463,93 godziny wskazanej przez biegłego).

Sąd nie mając wiedzy odnośnie wyliczenia rachunkowego wysokości wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych zasięgnął opinii biegłego z zakresu rachunkowości T. W.. Opinia biegłego główna jak i uzupełniająca posłużyła Sądowi do dokonania ustaleń odnośnie tego ile godzin nadliczbowych powód przepracował w spornym okresie oraz jakie wynagrodzenie powinien za to otrzymać. W zakresie jaki wariant należało przyjąć do dokonania ustaleń Sąd przyjął wariant II opinii biegłego. Miał na względzie, że na kartach ewidencji czasu pracy powoda istniały dopiski w pustych miejscach zakończenia pracy. Nie wiadomo kto i kiedy je naniósł. Jednocześnie powód wiarygodnie wskazywał, że nie było sytuacji, że jeśli nie odbił karty to wtedy pracował na pewno do 16. Trzeba więc było przyjąć, że powód wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych i pracował po godzinie 16. Zasadnym więc było oparcie się na ilości godzin nadliczbowych powołanych i wpisanych w kartotekach ewidencji czasu pracy, bez uwzględniania odręcznych dopisków godzin. Jednocześnie nie było podstawy do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości celem wyliczenia wynagrodzenia za godziny nadliczbowe przyjmując, że powód w dni kiedy pracował w godzinach nadliczbowych – pracował do godziny 19.00. Z ustaleń Sądu poczynionych na podstawie zeznań świadków, w tym częściowo powoda wynika, że pracował w godzinach nadliczbowych, ale zdecydowanie nie było reguły, o której godzinie kończył pracę. Nie można więc było przyjąć, że pracę zawsze kończył o 19.00. Było to dowolne stwierdzenie powoda pozostające całkowicie nieudowodnione. Tak więc Sąd oparł się na rzeczywistym czasie pracy powoda znajdującym odzwierciedlenie w kartotekach ewidencji czasu pracy. Sąd oparł się na kartotece ewidencji czasu pracy, na których jest naniesione, że w dniach gdzie nie odbito mechanicznie godziny 16.00 wpisano odręcznie 3 godziny.

W niektórych dniach więc jest wpisane, że pracował 11 godzin (8 godzin normalnego czasu pracy + 3 godziny nadliczbowe). Odnośnie opinii głównej to strony składały do niej zastrzeżenia, na które biegły T. W. odpowiedział w opinii uzupełniającej. Jak wynika z treści opinii uzupełniającej biegły odpowiedział na pytania problemowe zadane przez pełnomocników stron, wskazał na jakiej podstawie przyjął określone założenia, podał na jakim materiale dowodowym się oparł.

Strony nie wnosiły o zasięgniecie opinii uzupełniającej – drugiej (brak było takowego wniosku), nie składały wniosku o wydanie opinii przez innego biegłego z zakresu rachunkowości – z wyłączeniem biegłego T. W.. Żadna ze stron nie składała dodatkowych wniosków dowodowych w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego o zeznania innych świadków niż zeznający w sprawie, a także o uzupełnienie materiału o dodatkowe dokumenty przedłożone na żądanie stron.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w znacznej części jeśli chodzi o roszczenie o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, a oddalaniu w całości odnośnie odprawy pieniężnej.

Materialnoprawną podstawę roszczenia o wynagrodzenia stanowi art. 151 k.p. wraz z artykułami kolejnymi. Przepis ten stanowi, że praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych. Roszczenie o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych znajduje podstawę prawną w przepisie art. 151 ¹ § 1 i 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości:

- 100% wynagrodzenia - za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu prac;

- 50% wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony powyżej.

Dodatek w wysokości 100% przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości 50%. Definicję legalną pracy w godzinach nadliczbowych zawiera art. 151 § 1 k.p., w myśl którego praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

Należy więc w tej sprawie rozważyć na wstępie, czy powód wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych, a jeśli tak to w jakim zakresie. Z ustaleń Sądu poczynionych na podstawie zeznań świadków, a także kart pracy powoda wynika, że powód zatrudniony w pozwanej spółce przy obsłudze usług relokacji samochodów z serwisu i do serwisu od klientów w systemie od drzwi do drzwi (door to door) pracowała przez cały sporny okres od listopada 2017 roku do maja 2019 roku w godzinach nadliczbowych. W tym zakresie podstawą do dokonania ustaleń kiedy i w jakim zakresie powód pracował w godzinach nadliczbowych były karty pracy powoda, z tym jednak zastrzeżeniem, że tam gdzie dopisano ręcznie godzinę zakończenia pracy – przyjęto, że powód pracował w ilości godzin nadliczbowych jaka była napisana ręcznie na karcie pracy. Nie można jednocześnie było przyjąć, że powód pracował - jak podawał do godziny 19.00. Trzeba w tym zakresie dodać, że podstawą do dokonania ustaleń ile godzin przepracował powód była opinia biegłego z zakresu rachunkowości T. W.. Biegły przeanalizował karty pracy powoda i dokonał obliczeń ile czasu pracy w godzinach nadliczbowych pracował. Ustalono na podstawie dostępnego materiału dowodowego, że powód przepracował 463,93 godzin nadliczbowych w okresie od listopada 2017 roku do maja 2019 roku. Powód w spornym okresie pracował następującą ilość godzin nadliczbowych, za które powinien otrzymać wynagrodzenie za godziny nadliczbowe: w listopadzie 2017 roku – 28 godzin (1354,70 zł), w grudniu 2017 roku – 25,85 godziny (1153,80 zł), w styczniu 2018 roku – 31,03 godziny (888,17 zł), w lutym 2018 roku – 22,85 godziny (1301,40 zł), w marcu 2018 roku – 28,73 godziny (1138,28 zł), w kwietniu 2018 roku – 28,98 godziny (1066,01 zł), w maju 2018 roku – 34,17 godziny (1554,16 zł), w czerwcu 2018 roku – 31 godzin (1587,70 zł), w lipcu 2018 roku – 21,73 godziny (726,65 zł), w sierpniu 2018 roku – 15,65 godziny (523,26 zł), we wrześniu 2018 roku – 31,97 godziny (1740,51 zł), w październiku 2018 roku – 25,15 godziny (863,15 zł), w listopadzie 2018 roku – 24,20 godziny (955,05 zł), w grudniu 2018 roku – 19,83 godziny (880,01 zł), w styczniu 2019 roku – 30,10 godziny (1153,58 zł), w lutym 2019 roku – 23,25 godziny (1295,17 zł), w marcu 2019 roku – 25,92 godziny (1340,51 zł), w kwietniu 2019 roku – 15,52 godziny (911,30 zł). Pracodawca nie wykazał, że wypłacił powodowi choćby część z tej kwoty. W tym miejscu należy przejść do rozważania, czy roszczenie powoda było zasadne w całości. Sąd stwierdził, że powód żądał ostatecznie kwot sprecyzowanych w piśmie z dnia 15 marca 2023 roku licząc, że należy mu się wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych za 610, 5 godzin. Jak już wskazano wyżej na podstawie opinii biegłego Sąd stwierdził, że powód przepracował 463,93 godzin co ustalono na podstawie kart pracy ze stosownymi ręcznymi adnotacjami. Tak więc kwoty jakich strona powoda żądała w ostatecznym stanowisku w puntach od 1a do 1c oraz od 1e do 1r były zbyt wysokie i w części niezasadne. Sąd zasądził na rzecz strony powodowej odpowiednio wyliczone kwoty z karty 460 akt sprawy z kolumny „Razem wynagrodzenie godziny nadliczbowe”. Kwota określona przez stronę powodową w punkcie 1d czyli 1196,58 zł jako wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za luty 2018 roku była niższa niż taka jaką strona powodowa mogła żądać czyli 1301,40 zł. Sąd będąc związany zakresem pozwu taką kwotę zasądził od pozwanej spółki na rzecz powoda w punkcie 1d sentencji wyroku. Sąd oddalił powództwo powyżej kwot wskazanych i obliczonych przez biegłego w opinii z karty 460 określonych za każdy miesiąc w kolumnie Razem wynagrodzenie godziny nadliczbowe.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł mając na względzie fakt, że powód miał mieć wypłacane wynagrodzenie za pracę, którego częścią było wynagrodzenie za pracę za godziny nadliczbowe do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu przepracowanym czyli np. za styczeń do końca lutego. Tak więc odsetki za każdy miesiąc należały się od dnia następnego od ostatniego miesiąca następującego po miesiącu przepracowanym. Strona pozwana niezasadnie żądała odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po 10 dniu danego miesiąca za który należne było wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Odnośnie roszczenia o odprawę pieniężną Sąd stwierdził, że jest ono niezasadne. Podstawą roszczenia był art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - przepisy art. 5 ust. 3-6 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:

1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;

2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;

3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.

Powód podnosił, że wypowiedzenie, które otrzymał od pozwanej dotyczyło przyczyn niedotyczących pracownika. Jednak nie udało się mu wykazać, że pracodawca złożył mu wypowiedzenie z przyczyn niedotyczących powoda. Po pierwsze w treści wypowiedzenia które powód otrzymał nie wynika z jakiej przyczyny pracodawca złożył mu wypowiedzenie. Po wtóre nie zostało ustalone, że pracodawca złożył powodowi wypowiedzenie z powodu likwidacji jego stanowiska pracy, czy też zmian organizacyjnych w zakładzie pracy. Pracodawca podawał, że rozwiązał z powodem umowę o pracę z powodu autonomicznej decyzji osoby zarządzającej pracodawcą, bez podania konkretnego powodu. Na pewno powodem więc nie były przyczyny dotyczące pracodawcy – niedotyczące powoda. Powód nie ma więc prawa żądać od pozwanej odprawy za rozwiązanie umowy o pracę z przyczyny niedotyczącej pracownika, albowiem taka przyczyna nie występowała. Skoro pracodawca w wypowiedzeniu nie wskazał przyczyny (nie musiał) to na powodzie spoczywał ciężar dowodu wykazania z jakiego powodu wypowiedziano mu umowę o pracę. Powód wskazał , że nie ma wiedzy na temat tego, czy dochodziło do jakiejś reorganizacji, nie miał wiedzy jak odeszli z pracy jego koledzy z jakich przyczyn. Jedynym twierdzeniem jest, że zostało to zrobione na polecenie członka zarządu S.. Roszczenie co do kwoty 4496,84 zł o odprawę podlegało oddaleniu.

Odnośnie kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w tym zakresie Sąd miał ma względzie, że strona powodowa wygrała w 68%, a uległa w pozostałym zakresie. Koszty procesu każdej ze stron wynosiły po 2.700 zł liczone na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 odpowiednio – rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Łącznie więc poniesione przez obie strony koszty zastępstwa procesowego wynosiły 5400 zł. Powód jako, że uległ w 32% powinien ponieść koszty 1728 zł (2.700 zł x 32%), a poniósł 2.700 zł. Więc strona pozwana ma obowiązek zapłacić powodowi 972 zł.

O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach mając na względzie, ze powód wygrał w 68%, a przegrał w 32% to oznacza, że koszty sądowe które nie zostały uiszczone w toku postepowania przez żadną ze stron procesu podlegają stosunkowemu ściągnięciu do strony pozwanej. Na łączne koszty procesu przed stosunkowym obliczeniem składają się 1.017 Zł tytułem opłaty od pozwu która nie podlega zaliczeniu do stosunkowego rozdzielenia , ponieważ stanowi ona 5% sumy kwot zasądzonych na rzecz powoda od pozwanego. Na rzecz Skarbu Państwa podlegają ściągnięciu kwoty od pozwanego - 76,66 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę świadka K. R. (1) oraz 3 250,78 zł tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa na wynagrodzenia dla biegłego za sporządzone przez niego opinie (główną i uzupełniającą). Łącznie wiec Sąd nakazał pobrać od pozwanej kwotę 4.344,44 zł na rzecz Skarbu Państwa.

Sąd na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5.679,16 zł, czyli jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda obliczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy zgodnie z tym co wskazywał biegły za zakresu rachunkowości w swojej opinii.