Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Południe w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 września 2022 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska - Kasa

po rozpoznaniu w dniu 29 września 2022 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania J. L.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

z udziałem zainteresowanego (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.

w związku z odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia 22 stycznia 2021 roku, nr (...)-10

o świadczenie rehabilitacyjne

zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 22 stycznia 2021 roku, nr (...)-10 w ten sposób, że przyznaje odwołującej J. L. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 01 sierpnia 2020 roku.

Sygn. akt VI U 138/21

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 stycznia 2021 roku znak: 440000/RW/000047309 Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. odmówił J. L. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, albowiem nie jest ona niezdolna do pracy i nie ma okoliczności pozwalających na ustalenie prawa do świadczenia.

(decyzja z dnia 22 stycznia 2021 roku – a.r.)

Od powyższej decyzji J. L. wniosła odwołanie wskazując, że wnosi o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego poczynając od 26 czerwca 2020 roku.

(odwołanie – k. 1-3)

W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie.

(odpowiedź na odwołanie – k. 16-17)

Sąd w toku postępowania zawiadomił o toczącej się sprawie (...) Sp. z o.o. w W..

(postanowienie z dnia 4 października 2021 roku – k. 20)

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 29 września 2019 roku odwołująca wykorzystała okres zasiłkowy wynoszący 182 dni. Odwołująca miała przyznane świadczenie rehabilitacyjne od 30 września 2019 do 25 czerwca 2020 roku. W tym okresie była zatrudniona w (...) Sp. z o.o.

(decyzje: z dnia 8 października 2019 roku, z dnia 16 kwietnia 2020 roku – a.r.)

Schorzenia na które odwołująca leczyła się od 29 września 2019 roku były to schorzenia psychiatryczne – zaburzenia depresyjne. Odwołująca nie odzyskała zdolności do pracy zawodowej w dniu 26 czerwca 2020 roku, pozostawała dalej niezdolna do pracy w (...) Sp. z o.o. W okresie od 26 czerwca 2020 roku do 1 sierpnia 2020 roku przyjmowała leki, utrzymywał się u niej obniżony nastrój i lęki. Zdolność do pracy zarobkowej odzyskała po

1 sierpnia 2020 roku w związku z ustąpieniem objawów choroby depresyjnej i poprawą nastroju. W tym czasie zadecydowano też o odstawieniu leku.

(opinia biegłego psychiatry M. L. – k. 33-35)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów z akt organu rentowego, a także sporządzonej przez biegłego psychiatrę opinii. W ocenie Sądu opinia jest spójna, zawiera logiczne wnioski, była poprzedzona wywiadem z odwołującą, jej badaniem, ale przede wszystkim analizą dostępnej dokumentacji medycznej. ZUS kwestionował ustalenia biegłego w opinii, wnosząc o zobowiązanie dostarczenia dokumentacji leczenia za okres od 26 czerwca 2020 roku do 1 sierpnia 2020 roku. Jednakże taka dokumentacją znajduje się już w aktach sprawy w postaci kart z wizyty lekarskiej z dnia 13 czerwca 2020 roku jako poprzedzającej okres o którym mowa wyżej.

Mając całokształt ustaleń Sąd stwierdził, że nie istnieje konieczność dopuszczania dowodu z opinii uzupełniającej biegłego psychiatry lub zasięgania opinii innego biegłego. Nie istniała również konieczność przesłuchiwania świadków, ani osoby odwołującej.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie podlegało uwzględnieniu w całości.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

W tej sprawie kwestią sporną było to, czy odwołująca od 26 czerwca 2020 roku pozostawała nadal niezdolna do pracy, czy też odzyskała zdolność do pracy lub zaszły inne przesłanki nie pozwalające na przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Sąd nie mając wiedzy medycznej w tym zakresie dopuścił dowód z opinii biegłego psychiatry M. L., która wskazała, że odwołująca powinna otrzymać dalsze świadczenie rehabilitacyjne na okres od 26 czerwca 2020 roku do 1 sierpnia 2020 roku. Powyższe wynika z faktu, że odwołująca się 26 czerwca 2020 roku dalej przyjmowała leki, miała niewyrównany stan psychiczny, który umożliwiałby jej powrót do pracy. Stan jej zdrowia psychicznego poprawił się na początku sierpnia 2020 roku w ten sposób, że mogła wrócić do pracy zawodowej. Odwołująca rokowała powrót do pracy w ciągu 12 miesięcy przyjmując, że pierwszy dzień świadczenia rehabilitacyjnego miała ustalony na 30 września 2019 roku, a ostatni na 1 sierpnia 2020 roku

Reasumując Sąd uznał, że spełnione są przesłanki z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej i przyznał odwołującej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od 26 czerwca 2020 roku do 1 sierpnia 2020 roku z ogólnego stanu zdrowia, mając na względzie, że w sierpniu nie było już przeszkód aby wróciła do pracy. O powyższym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.